Ikkje grin fordi det er over, ver glad for at det hende (Jo, for pokker. Grin alt du vil)

Det er seint når eg byrjar skriva. Midnattsola lyser opp Vadsøya i eit polaroid-aktig spekter av 70-tals-koloritt. Innanfor vindauga er det fotball-EM og ein inderleg motvilje mot eigentlege ferieførebuingar.

Joda. Tog- og ferjebillettar er bestilt og pakkelista sånn nokonlunde klar, bilen er i form og kattevakt er ordna med. Men eg kjenner at eg ikkje vil.

Neida. Joda. Til og med på sommardagar der Aust-Finnmark viser seg fram frå si aller mest sjarmerande side, lengtar eg til grøne, skogkledde vestnorske fjell og åsar.

Men i år vert altså siste sommaren på det som har vore sommarplassen sidan eg var så liten at eg knapt kan hugsa det. Eg reiser for å seia farvel til dei bratte bøane, den sommarlege lukta av møk eller surhå eller fersk slått, det gloheite, skifertekte rommet på lemmen der ein vakna tidleg og søkksvett til lyden av kubjøller frå beitet rett over vegen, men sov lenge likevel, fordi ein kunne, med mindre der var garn som skulle trekkjast før frukost.

Det er freistande å trekkja på skuldrene og seia: «Ja, ja. Alt har sin tid». For det er jo eigentleg slik det kjennest. Vemodig, men ikkje forferdeleg. Ein vel førebudd avskjed. Bygda og fjorden går no heller ingen stader. Eller jo. Bygda går sakte framover, ho som alt anna levande. Nye hus kjem opp, gamle naust fell ihop, og ein lyt finna seg nye med og merke om ein skal vita om ein er på rett plass ute på fjorden til å få det ein fiskar etter. Bergheim, den bratte, vesle tomta som ein gong var ei heil verd, inndelt i klåre distrikt frå Bråtane (forbode for små born, ein kan falla utfor) og oppover til Hønsehuset (som aldri i mi levetid har vore bustad for høns), skal verta nokon andre si vesle verd å verta seg sjølv i. Og det er greit, kjenner eg. Eg unnar dei det, og eg kan ikkje tenkja meg at eg kjem til å køyra sakte forbi og sjå kva dei nye eigarane har gjort med hagen, med eiketreet som eg har sett veksa sidan det berre var ei net og som no snart trugar utsynet frå stovevindauga mot andre sida av bygda.

Men for å koma dithen, at eg kan nøya meg med å kanskje gløtta opp mot huset frå bade- og fiskeplassen på Sanden ute på hi sida av den trange fjorden og tenkja at det var fint, eg er glad at det hende og ikkje trist for at det er over, så tenkjer eg at eg lyt unna meg eit overdrivent sentimentalt farvel. Så ja, det vert nokre kjenslevare dagar.

Og no, når eg har skrive om det, tenkjer eg at eg gler meg litt likevel. Kor velsigna er ikkje eg, som meir enn førti somrar har kunna sitja i den hagen og sjå sommersola trilla seg nedover åsane vestanfor fjorden og drukna seg sjølv i flammar ute i Lurefjorden ein plass. Kjent på den iskalde austavinden som følgjer etterpå og rodd gjennom koket av fisk som kjem opp når sola går ned, fiska og fiska heilt til lyset er for svakt til å løysa opp flokene i dorga. Alle orda, alle stadsnamna, alle historiene eg har fått med meg frå denne plassen der eg aldri eigentleg har budd eller eigentleg høyrt til.

Alt har si tid. Og den tida er alltid no.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s